Ακούμε το δυσάρεστο νέο της εποχής. Φίλος, Συγγενής, Γνωστός ή Γείτονας απεβίωσε. Η Περιέργειά μας, «ρωτά» πώς έγινε αυτό; Το ερώτημα είναι περιττό, ενώ οι χριστιανοί ευχόμαστε, Καλόν Παράδεισο.
Προσωπικά Πιστεύω και λέγω:
«Σας εύχομαι την Παρηγοριά του Θεού».
«Στα Ουράνια πιστεύω, πως με τον Θεό είναι καλύτερα από ότι συμβαίνει εδώ. Καθώς εκεί βασιλεύει η Γνώση». «Ο Θεός να μας Αξιώνει και της συμμετοχής όλων ημών, στην Ανάσταση». Αμήν.
Κάνε κάτι επιτέλους. Εκτός από τα “Λόγια”, να συμβούν και “Πράξεις”.
Ο κόσμος που ζούμε, έγινε τέτοιος που είναι γιατί όλοι είμαστε απλοί θεατές. Δεν μας ενδιαφέρει η ενημέρωση στην ουσία της. Εάν δεν αλλάξουμε τον Εαυτό μας, πως θα επηρεάσουμε την Οικογένεια μας; Εάν δεν διαμορφώσουμε την Κοινωνία, πως θα να αναπτύξουμε την Πατρίδα; Ο Δρόμος προς την Επιτυχία, περνά από την Μάθηση, Σκέψη, Απόφαση, Μέθοδο και Συνεργασία.
Στο Αφγανιστάν έφυγε ο Κακός και έμειναν οι “πατριώτες”, ας δούμε τώρα την ανοικοδόμηση και την πρόοδο του Αφγανικού Λαού. Εύχομαι να γίνουν όλα πολιτισμένα και ανθρώπινα.
