Η Ζωή μας δεν είναι πάντα βουνό. Η Διαχείριση της Ζωή μας είναι Βουνό. Πλούσιοι αισθάνονται Φτωχοί καθώς θέλουν περισσότερα. Φτωχοί αισθάνονται Πλούσιοι καθώς αρκούνται στα κεκτημένα. Κάποιοι περιβαλλόμενοι από πλήθος οικείου κόσμου, νοιώθουν μόνοι. Πολλοί ζουν σχεδόν μόνοι και όμως νοιώθουν συμμέτοχοι του κόσμου. Καιρός να ενδιαφερθούμε, για την ορθή διαχείριση στη Ζωή μας. Να το σκεφτούμε λοιπόν, όσο είναι καιρός.
Γεννηθήκαμε Ελεύθεροι, με τα χαρίσματά μας. Μεταξύ μας τόσο διαφορετικοί και ικανοί για μεγάλα επιτεύγματα. Απορία, γιατί ζούμε για την Γνώμη των Άλλων; Γιατί αυτό-δεσμευόμαστε; στην εικόνα που δίνουμε προς τους απέναντι; Καλύτερα να τα βρούμε με τον εαυτό μας, προκειμένου να γίνουμε, παράδειγμα προς μίμηση, πάντα ομως διαφορετικοί. Εν πάση περιπτώσει ας είμαστε καθρέφτες του εαυτού μας, όσοι δεν είμαστε ακόμη καθρέφτες του Θεού. Θεωρούμε πως κατακτούν την Ευτυχία, όσοι έχουν αποφασίσει να προσφέρουν στην Ζωή των Άλλων. όσοι έχουν ανοιχτή καρδιά και γνωρίζουν να συγχωρούν.
Ποια Εργασία μας, αξίζει να μας προκαλεί Άγχος;;;?
ΚΑΜΙΑ. Διότι το Άγχος Αποσυντονίζει τους βιολογικούς μας ρυθμούς.
Δεν έχω πολλά να προσφέρω με αυτό το μήνυμα, παρά την φράση, "το καλό είναι εχθρός του καλύτερου". Στην Εργασία αποδίδουμε καλύτερα, αλλά και με "κέφι" ακόμη και περισσότερο. Σε κάθε εργασία που έτυχε να εργαστώ, έλεγα, "Αυτή η δουλειά είναι το δικό μου κατάστημα. Πρέπει να εργαστώ υποδειγματικά για να έχω καλύτερη υποδομή". Αυτή η σκέψη είχε ως επακόλουθο, να εργάζομαι για μένα -μαθαίνοντας καθημερινά- χωρίς πολλά – πολλά παράπονα, την εργασία μου καλύτερα. Ετοιμος πάντα, σε περίπτωση που θα χάσω την εργασία μου, να μπορώ να την "αντιγράψω έξω" με επιτυχία. Τελικά, εάν η εργασία σου σε αγχώνει, αναζήτησε νέα εργασία, ενώ εργάζεσαι και με το πρόσχημα της καλύτερης αμοιβής. Δηλαδή από το καλό στο Καλύτερο, πάντα με παραγωγικούς ρυθμούς δίχως όμως άγχος.
